Deja Vu, to stary polski film z główną rolą jaką gra Jerzy Stuhr. Opowiada zabawną historię człowieka, który trafia do Rosji. Historia toczy się w 1925 roku. Do portu przybywa pierwszy od czasu rewolucji okręt z Nowego Jorku. Jako pierwszy pasażer wysiada zeń John Pollack , nasz bohater, legitymujący się fałszywymi dokumentami profesora entomologii. Pierwszego pasażera rejsu New York – Odessa oczekuje specjalna ekipa powitalna z programem zwiedzania ZSRR, która dosłownie porywa bohatera. Niedbała obsługa hotelu, w którym kwateruje Amerykanin, niszczy jego składany wózek, który w rzeczywistości jest karabinem. John Pollack próbuje uwolnić się od ekipy powitalnej, wpada w ręce nadmiernie serdecznych Ormian. Na skutek wstrząsu traci pamięć. Historia jest zabawna, choć ma w sobie drobne niedociągnięcia. Ale to specyficzny obraz tamtej epoki, gdzie Rosja jako ZSRR starała się być dumą całej Europy. Totalnie zakręcony film reżyserowany przez Juliusza Machulskiego.
Film „Dyktator” przedstawia historię absolutnego władcy Hynkela (Charles Chaplin) i żydowskiego fryzjera (w tej roli również Charles Chaplin). Podobieństwo między tymi dwoma bohaterami jest przypadkowe – taką informacje przekazuje nam na początku swego dzieła reżyser. Oczywiście to doskonały żart na początek wspaniałej komedii. „Dyktator” to alegoria rządów Hitlera. W filmie przedstawione jest codzienne życie nękanych przez szturmowców Żydów w gettcie. Hynkel pragnie zdobyć piekną krainę Austerlich, ale musi uknuć plan przeciwko Napaloniemu. Pomaga mu w tym jego „prawa ręka” minister Gębacz. Dyktator wpada we własne sidła, a uciekający z obozu koncentracyjnego fryzjer zostaje wzięty za Hynkela. Na wiecu wygłasza pokojowe przemówienie, które według krytyków jest najsłabszym momentem filmu. Mimo, że „Dyktator” jest komedią to niesie ze sobą głębsze przesłanie. Sprzeciwia się nie tylko dyktaturze, ale także rozwojowi cywilizacyjnemu, zakłamaniu, chciwości…
Disco Robaczki, to film, który utkwił totalnie w mojej głowie. Opowiada historię robaczków, które chciały zaśpiewać disco na wielkim konkursie. Najgorsze jest to, że wszyscy uważali, że robaczki są do jednego. I na pewno nie jest to muzyka. No i prosze grupa zapaleńców stworzyła niesamowitą grupę. Co było zabawnego? A no posłuchajcie jak gitarzysta ma wprzed oczami i w uszach trzech tancerzy, którzy śpiewają mu: Codziennie budzę się z ADHD, i to wszystko z muzyką nam dobrze znanom. Zabawny, rewelacyjny film. Pomysł i wszystko. Ostatnio filmy tego typu są coraz lepsze i można ich wymieniać mnóstwo i bez końca. Super, że takie są filmy. Pozwalają trochę oderwać się od szarej rzeczywistości. Co najważniejsze, kiedy się idzie na film zwykły, zawsze jest obawa czy będzie dobry. Jeśli na tomiast idziecie na bajkę, to jest stu procentowa gwarancj, że film będzie rewelacyjny. Tak ostatnio właśnie jest i bardzo dobrze. Cieszy mnie to, bo dzięki temu rodzice chętnie wyruszają do kina z pociechami.
Fantastyczny Pan Lis, to nowa bajka, zabawna, ale i pouczająca. Może ją oglądać nie tylko dziecko, ale na pewno ubawi się przy niej i dorosły. Dawno się tak dobrze nie bawiłem jak przy tym filmie. Dawno też nie widziałem tak znakomitej animacji. W dobie kina CG oglądanie Mr Fox-a było podwojną przyjemnościa. Podobno w dabingu grał Clooney, co sprawia, że film jest mistrzoski dla anglojęzycznych fanów. W dziedzinie dubbingu nic lepszego nie można stworzyć. Nie chodzi tutaj o to by starego dobrego Eddiego wykluczyć z robienia dabingu do bajek, po prostu świerza krew i nowe spojrzenie czasem sprawia, że film zyskuje na swej popularności. No i ten opos z oczkami i „znakiem” do tej pory mnie prześladuje. Potrafie nagle się zasmiać na najbardziej smutnym i poważnym filmie przez tego małego zabawnego zwierzaka. Film rewelacja. Napewno zabiezrzcie ze sobą stertę chusteczek, bo uśmiejecie się do łez. Dzieciaki mają co opowiadać w przedszkolach i szkołach. Takich filmów powinno być jak najwięcej.
Toy Story to zabawna bajka o dziecięcych zabawkach, które gdy nikt nie widzi ożywają i prowadzą różne skomplikowane rzeczy. Mają też wiele czasem strasznych, a czasem zabawnych przygód. Czują i cierpią, śmieją się i dokazują jak każdy człowiek. Film składa się z trzech części. Pierwsza opowiada o tym jak do ich rodziny przychodzi nowa zabawka, przez co stare zabawki czują się niebezpiecznie. Czują, że zostały odsunięte na dalszy plan. Jednak w obliczu wspólnego zagrożenia stają się przyjaciółmi. Druga część, to jakby kontynuacja wielkiej przygody, gdyż nasze zabawki tym razem wychodzą poza dom rodzinny. Muszą się zmierzyć z nowymi wrogami, jakimi są ruchliwa ulica i sklep pełen zabawek. Niedawno powstała trzecia część i jest już w kinach. Oby świętowała swoją popularność tak jak poprzednie części. To może nie Shrek, którego części są coraz lepsze, ale może… może i ta bajka zdobędzie popularność. Ma jednak rywala, jakim jest właśnie Shrek, gdyż powstała jego kolejna odsłona i w tym samym czasie weszła do kin.